Bir köşeye sıkışınca

Nerdeyse tüm gün rahatca yazabilecek iken saçma sapan bir yerde, köşeye çekilmiş telefonda kendimle konuşuyorum tekrardan…
Yaşananlar eskisi kadar yormuyor. İnsanların para için yaptığı dansözlük, söyledikleri bahaneler ws… yazık size inanlara ki bunların bir kısmı da işveren… Tabiki maddi olarak herşey bir yere. Anlık duyguların yaşattığı, kendi egolarını tatmin edenlerin oyununa kanmak, kendi boşluğumu doldurmak o kadar çok şey birikiyorki yeri geliyor herşeyi boşverip yeni bir yere kimselerin tanımadığı bir şehirde yaşamaya başlamak…

Kendimi hiç ifade edemedim, edemiyorumda inandım artık 🙂 Tavana bakıp benimle konuşan duvarların hiç bir anlamı yok artık. Kendimi dinliyemediğim, vakit ayırmadığım, dinlenmediğim ve önemsemediğim için bıkkınlık moduna girdim. Uzun süredir terapi niyetine yaptığım fpv hobimi de aksatıyorum. Aslında çok da iyi geliyordu beni toparlayan yegane şey.

Gözümü açtığım her günün rütini bozan, beni silkeliyen, toparlayan dostlarıma teşekkür ediyorum.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir